Ga direct naar inhoud

Muziek aan het bed

Zo'n optreden kan best emotioneel zijn

Gepubliceerd op: 09 maart 2026

Henny Oesterholt en Theo Brinke vormen samen Zangduo Henny en Theo. Op vrijwillige basis treden ze regelmatig op aan het bed van patiënten in het SKB. Ze vinden het mooi om patiënten zo afleiding en misschien ook wat troost te bieden. 

Bedside Buskers 
Henny en Theo hebben een breed repertoire, vol bekende meezingers van vroeger en nu. Ze zingen vaak tweestemmig en begeleiden zichzelf daarbij op gitaar, mondharmonica en shaker (een percussie-instrument). Dat doen ze onder andere op feesten, maar ook in verzorgingstehuizen en in het ziekenhuis. Theo vertelt hoe ze hiermee zijn begonnen. “Ik las een artikel over artiesten die optraden in het ziekenhuis in Zutphen, onder de naam Bedside Buskers*. Dat sprak ons aan, dus wij hebben ons ook aangemeld bij deze organisatie. Sinds maart 2023 treden we vier keer per jaar op in het SKB. Dat doen we altijd op zondagochtend, dat is een rustig moment.” Henny: “We worden dan begeleid door een lieve vrijwilliger. Hij of zij vraagt eerst of de patiënt en eventueel aanwezige familie het leuk vinden als wij komen optreden. Vervolgens spelen we een paar nummers op de kamer van die patiënt, of in een familiekamer. We doen meestal een mix van een vast repertoire en verzoeknummers. In deze tijd van het jaar zingen we ook kerstliedjes. Als we een verzoeknummer niet goed kennen, zoeken we het op de tablet. Dan lukt het vaak wel om het te spelen.”  
 
* ‘Busker’ is Engels voor straatmuzikant 

Zo'n optreden kan best emotioneel zijn. 


Zakdoeken tevoorschijn 
Henny: “We proberen onze optredens een beetje luchtig te houden. Maar natuurlijk treffen we ook patiënten met wie iets ernstigs aan de hand is. Dan kan zo’n optreden best emotioneel zijn, vooral als er familie bij is. Bij een liedje als ‘Waarom fluister ik je naam nog?’ komen de zakdoeken al snel tevoorschijn. Soms is het dan even moeilijk om door te zingen. Dat geeft ook niet. We willen zo goed mogelijk zingen, maar het mag wel menselijk blijven.” Theo: “Het is mooi dat we mensen een plezier kunnen doen met onze muziek. Het biedt patiënten toch even afleiding en misschien wat troost. We krijgen ook dankbare reacties, soms zelfs nog weken later. Zo kwam er een keer iemand naar me toe die vertelde dat haar moeder ons optreden van weken daarvoor zo mooi had gevonden. Dat doet goed. Maar zelf genieten we natuurlijk ook van het samen muziek maken. Regelmatig treden we langer op dan gepland, omdat een patiënt nog een verzoeknummer heeft. Dan spelen we met alle liefde nog even door!”  

Direct naar