Louay kreeg buisjes in zijn oren

‘Hij was maar een dag of acht per maand niet ziek’ 

Minstens twee keer per maand kampte Louay met een dubbele oorontsteking. “Gemiddeld was hij per maand maar een dag of acht niet ziek”, vertelt zijn moeder Saraya. “Antibiotica werkte niet goed. We vonden het ook geen fijn idee dat hij dit zo vaak kreeg. En we waren bang dat hij door al die oorontstekingen minder goed zou gaan praten. Twee van onze andere kinderen hebben buisjes gehad en dat heeft goed geholpen. Dus vroegen we de huisarts om ons door te verwijzen naar de kno-arts in het SKB.”  
 
Op het gemak 
Omdat Louay zoveel last had van druk op zijn oren, kon hij extra snel terecht. Saraya: “Op de dag van de operatie meldden we ons ’s ochtends bij de kinderafdeling. Ik mocht Louay een operatiehesje aantrekken en hij kon nog even spelen. Hij moest natuurlijk nuchter zijn en we moesten best een tijdje wachten, maar dat was geen probleem. Zo gauw hij speelgoed ziet, is het goed. Wat ik fijn vond, was dat er op de kinderafdeling één verpleegkundige speciaal voor ons klaarstond. Zij stelde zowel Louay als mij helemaal op ons gemak. Louay vond het allemaal prima, hij liep heel nieuwsgierig rond.” 
 
Op schoot 
Toen het tijd was voor de operatie, mocht Saraya Louay zelf naar de opnameafdeling brengen. “Dat ging destijds bij onze andere kinderen anders, zij werden er in een bed naartoe gereden. Zoals het nu gaat, is een stuk fijner. Ik mocht Louay op mijn schoot houden toen hij het kapje op kreeg om hem onder narcose te brengen. Pas toen hij goed onder narcose was, legden ze hem in het operatiebed. Hij onderging alles heel rustig”, vertelt Saraya.  

Boos wakker 
Saraya wachtte in de uitslaapkamer op haar zoontje. “Daar werd ik opgevangen door een medewerker, die vroeg hoe het met mij ging en me iets te drinken aanbood. Heel lief. Al had ik het al twee keer eerder meegemaakt, het blijft toch spannend als je kindje onder narcose moet. Gelukkig duurde de operatie heel kort: nog geen tien minuten later kwam Louay al naar de uitslaapkamer. Toen hij wakker werd, was hij boos. Ik had het idee dat alle geluiden misschien iets harder bij hem binnenkwamen, omdat de druk van zijn oren was.”  
 
Snel naar huis 
Zodra Louay iets rustiger was, mochten ze terug naar de kinderafdeling en daarna al snel naar huis. Louays vader Bertes, die thuis was gebleven bij hun baby van vijf maanden, vertelt: “Toen ze thuiskwamen, merkte ik er niks van dat Louay net geopereerd was, hij was lekker vrolijk. ’s Avonds geven we hem altijd een pufje voor zijn bronchiën. We dachten dat dit misschien wat lastiger zou gaan, omdat het net zo’n soort kapje is als in het ziekenhuis. Maar het gaat sindsdien juist een stuk makkelijker. Na afloop begint hij zelfs te klappen! Dat laat wel zien dat het geen nare ervaring voor hem is geweest.”  
 
Goede hoop 
Op het moment van het interview is het net een paar dagen geleden dat Louay geopereerd is. Het is dus nog te vroeg om te zeggen of het heeft geholpen, maar Saraya en Bertes hebben goede hoop. Bertes: “Hij slaat zichzelf niet meer tegen het oor, dat deed hij hiervoor wel veel. We hebben het idee dat hij beter slaapt en hij eet ook een stuk meer.” Saraya kijkt met een goed gevoel terug op de dag van de operatie. “Dat komt vooral door de fijne begeleiding in het SKB, zowel voor Louay als voor mij. We hopen dat die vervelende oorontstekingen voor Louay nu verleden tijd zijn!”