"Ik had jarenlang vage klachten, zoals buikpijn en diarree"

Bas Klein Goldewijk had al lange tijd last van vage klachten, zoals buikpijn en enorme diarree. De klachten namen soms toe, maar vaak ook vanzelf weer af. Uit verschillende onderzoeken kwam geen duidelijke uitslag. Tot de zomer van 2012. Hij kreeg in het ziekenhuis te horen dat hij colitis ulcerosa heeft. Een chronische darmontsteking die zijn leven op z’n kop zette. “Inmiddels voel ik  me goed en kan ik een heel normaal leven leiden.”

Bas: “Colitis ulcerosa? Ik had er nog nooit van gehoord.” Toch had Bas al jaren last van klachten die passen bij de ziekte. “Ik had jarenlang vage klachten: buikpijn, diarree, soms bloed bij de ontlasting. Het ging steeds vanzelf weer over en omdat uit verschillende onderzoeken geen duidelijkheid kwam, ga je door met je leven.” Tot de zomer van 2012. “Het was warm en we zaten in Winterswijk op de camping. Ik kreeg weer zo’n last van diarree, dat we eerder naar huis gingen. Er was niet tegenop te eten of drinken. Ik voelde me steeds futlozer worden. Na vier weken continu ziek te zijn, voelde mijn huisarts gelukkig goed aan dat het serieus was. Ik werd opgenomen in het ziekenhuis. Na meerdere onderzoeken kwam de uitslag: colitis ulcerosa, een chronische ontsteking van de dikke darm. Dan vraag je je wel af: wat betekent dit voor mijn leven? Want het is niet te genezen, maar wel te behandelen”, vertelt Bas.

Zoektocht naar juiste medicatie

De eerste periode was zwaar. Bas: “Je kan colitis ulcerosa tot rust brengen met medicijnen, maar dat was een zoektocht. Ik heb verschillende medicijnen geprobeerd: antibiotica, prednison, infusen. En dan nog in de juiste hoeveelheid. Om de ziekte te verminderen, word je immuunsysteem onderdrukt. Maar daardoor werd mijn weerstand heel laag. Zo ben ik erg gevoelig geworden voor kalknagels en kloven bij de voeten. Ik heb al twee keer wondroos en één keer gordelroos gehad, heel pijnlijk. Ik ga daarom elke vijf weken naar een medisch pedicure.” Uiteindelijk vond Bas een behandeling die werkt. “Ik moet nu elke zes weken naar de Dagbehandeling (DIG) voor een infuus met medicatie.”

Artritis

Als je colitis ulcerosa hebt is er een kans dat je artritis krijgt, een ontstekingsreuma. Bas grapt: “Ik ben een van de gelukkigen die artritis erbij krijgt. Ongeveer anderhalf jaar nadat ik wist dat ik colitis ulcerosa heb, werd ook artritis bij me vastgesteld. Dat vind ik eigenlijk een vervelender ziekte, want artritis is veel onvoorspelbaarder. Het geeft mij een zeurende pijn in mijn gewrichten, vooral in de herfst en winter. Maar ook daar zijn medicijnen voor, dezelfde die ik al gebruik voor de colitis. Als je alleen colitis hebt, bouw je geleidelijk de medicijnen af. Maar omdat ik die vervelende artritis erbij heb, moet ik waarschijnlijk de rest van mijn leven medicijnen blijven gebruiken.”

Steunpilaar

Hij vervolgt: “Een belangrijke steunpilaar voor mij is de DIG. Ik kom daar elke zes weken voor mijn infuus, daar zie ik veel lotgenoten. Mensen met colitis (en artritis) die hetzelfde doormaken. Het is fijn om hen te zien en te spreken, want je weet dat je niet alleen bent. En de zorgmedewerkers? Die maken echt het verschil. Ze kennen me, hebben oprechte aandacht voor me en bieden een luisterend oor. Ik heb er gehuild, maar gelukkig ook heel veel gelachen.”

Continue ruis

De colitis en artritis vroegen om aanpassingen. “Ik heb bijna 28 jaar in ploegendiensten gewerkt. Sinds een jaar werk ik alleen nog dagdiensten. Die regelmaat helpt enorm. Ik kan weer sporten, gezond leven en ik ben zelfs gestopt met roken via de Stop-met-Roken-poli van het SKB. Dat deed ik niet alleen voor mijn gezondheid, maar ook voor mijn kinderen. Maar ziek zijn en medicijnen moeten nemen blijft een worsteling. Je ziet niet aan me dat ik ziek ben, maar ik draag het wel altijd bij me. Dat onderschatten mensen nog wel eens. Colitis en artritis zijn als een ruis die continu op de achtergrond is”, aldus Bas. Ondanks alles voelt Bas zich nu goed. “Ik kom twee keer per jaar in het ziekenhuis op controle. Ik geloof echt in de wetenschap en doe wat ik zelf kan, zoals gezond leven, structuur brengen en de medicatie nemen. Eigenlijk mag ik wel in m’n handen knijpen. Want ik kan een heel normaal leven leiden, ondanks die zeswekelijkse afspraak op de DIG.”