Herstelbord helpt bij herstel ziekenhuisopname

Dit voorjaar starten we op alle verpleegafdelingen met herstelborden voor iedere patiënt. Hierop staat precies wat goed is voor het herstel: mag iemand zelf uit bed? Een stukje lopen? Zichzelf wassen? En hoe zit het met voeding of therapie? “Daar kijken we enorm naar uit,” vertelt Frederika. “Want tijdens de proefperiode merkten we al dat het echt helpt.”

Fijn voor patiënt én familie

Tijdens de proefperiode werd al snel duidelijk dat patiënten het prettig vinden om te weten wat ze zelf mogen. “Veel mensen wisten eigenlijk niet dat ze zóveel zelfstandig mochten doen,” vertelt Frederika. “Uit ons onderzoek bleek dat 63% van onze patiënten zonder hulp weer in beweging kan komen. Maar dat wisten ze simpelweg niet. Met zo’n bord ziet iedereen dit in één oogopslag.” Ook familie en bezoek spelen een belangrijke rol. Zij vonden het fijn om te weten wat wél en niet mag, en hoe ze kunnen helpen. “We vragen bezoek bijvoorbeeld of ze samen met de patiënt een stukje willen wandelen. Zo wordt bewegen veel vanzelfsprekender.”

Samen invullen, samen vooruitgang zien

Het bord is geen plek voor medische gegevens, maar echt bedoeld om te helpen bij herstel. De verpleegkundige vult het bord samen met de patiënt in. Dat gesprek is meteen een mooi moment om wensen, mogelijkheden en zorgen te bespreken. Iedere zorgprofessional werkt daarna verder op het ingevulde bord. Zo vullen fysiotherapeuten beweegdoelen aan en letten diëtisten op voeding. Zo is vooruitgang voor iedereen zichtbaar en dat werkt motiverend.

Echte aandacht 

Op het bord staat ook de dagelijkse eiwitinname. “Als je ziek bent of net geopereerd, heb je extra eiwitten nodig om goed te herstellen,” legt Frederika uit. Daarnaast geven eiwitten ook energie voor bewegen. Patiënten kunnen zo zelf kiezen voor een eiwitrijk tussendoortje, zoals een bakje kwark, een handje noten of een glas melk. Hierbij heeft ook de zorgassistent een belangrijk rol. Frederika: “Zij zijn een stabiele factor door de hele dag heen, van het ontbijt tot het laatste tussendoortje in de avond. Zij hebben echt tijd voor patiënten en de kennis om hen verder te helpen. Of het nu gaat om een praatje, hulp bij eten of meedenken als iets niet smaakt. We merken dat patiënten die persoonlijke aandacht en het meedenken echt waarderen en dat is natuurlijk ook weer goed het herstel en de motivatie.”